یار حرام اۏلسون منه وارلېق، سنینله اۏلماسام

یار حرام اۏلسون منه وارلېق، سنینله اۏلماسام،

عشقیوین اکسیریله باشدان آیاغا دۏلماسام،

جسمیمی جانېم باهاسېنا الیمدن وئرمه‌سم،

دوشمسم زارو، خزان یاپراقلارې تک سۏلماسام

حؤرمتین ساخلاماز ایسم، اکدیڲین دانه‌لرین،

باخچاسېندان کؤنلۆمۆن هرزه آلاغې یۏلماسام

هر گئجه گۆندۆز دیلینده دۆزگۆنۆن بو شعروار:

یار حرام اۏلسون منه وارلېق، سنینله اۏلماسام

دوزگون

جمالین یوسف کنعانه بنزر

بویون سرو سهی زولفون معنبر

جمالین یوسف کنعانه بنزر

قاشین عاشیق لرین قصدینه گویا

خم اولموش تیغ سر افشانه بنزر

آچاندا گوزلرین آلیر بو جانی

یاتاندا فتنه دورانه بنزر

باخاندا نازیله تیر نگاهین

کونولده خنجر برانه بنزر

دیلون بولبول ساچین سونبول اوزون گول

کج اولموش کیپریگین پیکانه بنزر

مه رخسارین ای حور بهشتی

گولستاندا گل خندانه بنزر

ویریب باد صبا زولفون داغیتمیش

گول اوزده دسته ریحانه بنزر

لب لعل شفا بخشین عزیزیم

بعینه چشمه حیوانه بنزر

خالین هندو صفت کونج لبینده

اوتورموش تخت آرا سولطانه بنزر

سنین کوینده عاشیقلر فغانی

چمنده بولبول خوش خوانه بنزر

گوزوم یاشی فراقوندن اوزومه

سراسر لولوء غلطانه بنزر

اگر چه عاشیقین چوخدور ولیکن

اینانما هئچ بیری حیرانه بنزر

حیران خانم

کوسموشم(عاصم)

دوزموشوم اول قدر هجرانه دوزومدن کوسموشم

اوزموشم امید وصلتدن اوزومدن کوسموشم

اویموشام ایللر بو ظاهربین گوزون فتواسینه

اَیری لر دوز گورموشم، از بس گوزومدن کوسموشم

گورموشم چون مصلحت چنگنده طبعیم رام اولور

ائلدن الهام آلدیغیم شیرین سوزومدن کوسموشم

تکجه عاصم سونمه ییر سینه مده عشقین آتشی

سانما بئش گونلوگ سمندر تک کوزومدن کوسموشم

عاصم اردبیلی

کوسموشم(واقف)

مهربانلیق گورمه ییب بیر مه لقادن کوسموشم

گونده یوز آل ائیله ین قلبی قارادان کوسموشم

شأنینه دئدیم شیرین سوز، بیر شی اوندان دادمادیم

بو سببدن آغزی شکر دلربادان کوسموشم

بیر قدح می ایسته دیم، سیندیردی کونلوم شیشه سین

داش باغیرلی ساقی صاحب جفادان کوسموشم

چون اومان یئردن کوسرلر بیر مثل دیر خلق آرا

کوسدوگیم بیجا دگیل دیر آشنادان کوسموشم

گوردوم اول که، بناسین یارلیق ائتمگ دگیل

واقفا، اصلی بودیر من بو بنادان کوسموشم

واقف

کوسموشم(نباتی)

جانا اود ووردوم اؤزوم، پروانه لردن کوسموشم

تا کی مجنون اولموشام، دیوانه لردن کوسموشم

بیر غلط سؤزدور کی دئیرلر گنج اولور ویرانه ده

گنج یوخ، ویرانه چوخ، ویرانه لردن کوسموشم

حاصیلیم اولدو تجرددن ندامت گوشه سی

ایندی او باش آغریدان افسانه لردن کوسموشم

من ائشیتدیم، او گولون مئیخانه لردی منزیلی

اصلی یوخ گؤردوم گلیب مئیخانه لر دن کوسموشم

خانیمانیمدان منی سالدی نباتی دربه در

عقله باخ مجنون کیمی بیگانه لردن کوسموشم

نباتی

تب عشق

چشم سیه یار دل پیر ایلن اوینار

آهوی خطا دیدیه باخ شیر ایلن اوینار

سالمیش اوزه تک خالینی یاندیرسین حریفی

لیلاج دغل بازدی تدبیر ایلن اوینار

آئینه ده اؤز عکسینه یاریم اولوب عاشیق

صورتگره باخ چکدیگی تصویر ایلن اوینار

صبریم کسیلیر عُمر آزالیر محنتیم آرتار

فوج مژه تا غمزه، پی پیر ایلن اوینار

روحیم اوچار از بس کی سیزیلدار دلِ زاریم

مطرب کیمی دستگاه بم و زیر ایلن اوینار

اویناتماغا یوخ زولفون اگر اولما مکدّر

دیوانه اولان حلقه ی زنجیر ایلن اوینار

مستانه گؤزون اوینادا قاش، ائتمه ملامت

میخانه ده هر کیم قالا شمشیر ایلن اوینار

تؤک خنجر ناز ایله قیزیل قانیمی، دورما

صیاد هاچان توتدوغو نخجیر ایلن اوینار؟

چوخ ائیلمه پیچ و خم و دستاریله بازی

قورخام دیه لر فتنه دی تزویر ایلن اوینار

اوینار تب عشق ایله وجودوم گئجه گوندوز

صراف دی گویا غم اکسیر ایلن اوینار

صراف

شاهد قدسی

ای شاهد قدسی که کشد بند نقابت

و ای مرغ بهشتی که دهد دانه و آبت

خوابم بشد از دیده در این فکر جگر سوز

کاغوش که شد منزل آسایش و خوابت

درویش نمی‌پرسی و ترسم که نباشد

اندیشه آمرزش و پروای ثوابت

راه دل عشاق زد آن چشم خماری

پیداست از این شیوه که مست است شرابت

تیری که زدی بر دلم از غمزه خطا رفت

تا باز چه اندیشه کند رای صوابت

هر ناله و فریاد که کردم نشنیدی

پیداست نگارا که بلند است جنابت

دور است سر آب از این بادیه هش دار

تا غول بیابان نفریبد به سرابت

تا در ره پیری به چه آیین روی ای دل

باری به غلط صرف شد ایام شبابت

ای قصر دل افروز که منزلگه انسی

یا رب مکناد آفت ایام خرابت

حافظ نه غلامیست که از خواجه گریزد

صلحی کن و بازآ که خرابم ز عتابت

حافظ

عاشورا گئجه‌سینده حضرت ابوالفضل(ع)‌ین احوالاتی

سقّا شب-ی-عاشورا، ابراز-ی-شهامتـده‌ن

تیغیله‌ن ائده‌ر صؤحبت آثـار-ی-شجاعتـده‌ن

یـانـدێ بالاجـا قـێـزلار تـأثیـر-ی-حــرارتـده‌ن

ای صبـح آچێل قـۇرتـار سقّانـی خجـالتـده‌ن

ای بـــازوی-ی-پُــرقــوت نــه فــاییـده وار سنــده

کسسین سۇ یوْلۇن اعداء، سالم قالاسان تنــده

اطفال-ی-حسیــن اوْلسـۇن عبّـاســه پنـاهنـــده

عبّاس اوْلارا باخسێن اوْلـۇسـن نئجــه شـرمنـده

صبح اوْلسا بۇ لئشگرده‌ن، شمشیره چکیب قێررام

بـی‌فـاصلـه نهـر اۆستــه، دیـن پـرچــمینــی وۇررام

تــا خـنــدق-ی-اخیـامـــه دریــاچــه‌نــی دوْلــدۇررام

بـۇ فکـریلـه‌ن اوْلمــۇشـدۇ پیچیــده خیـالاتـه

لئشگر سێنا توْز قالخا؛ صحرا دؤنه ظۆلماتـه

اعدانی دایاندێرسێن بیر حملـه‌ده شـامـاتـه

تـاکــی یئتیـــره سقّــا اؤز خیـدمتیـن اثباتـه

گـر اذن اوْلا سقّـایـه، لئشگـر دؤنه دریایـه

سقّا دم-ی-تیغیله‌ن قان یاغدێرا صحـرایــه

زینب دۇرا تل اۆسته، عبّـاسـه تمـاشـایـه

چێخدێ شب-ی-عاشورا، اخیامی گزه اوْل شاه

بیــر ســۆدامـــه‌ریـــن اوّل حــالینــده‌ن اوْلا آگــاه

گلدی در-ی-چادورده، بیر سس ائشیدیـب ناگـاه

اوْد دۇتـــدۇ بــالام یــانــدێ امـــداد ائلـــه یــا الله

بیر خۇرداجا قێز گؤردۆ، روخساره تؤکه‌ر قان یاش

اوْل سۆدامه‌ره بئیله درد-ی-دیـلیـن ائیلـه‌ر فـاش

لای‌لای گؤزۆوه قۇربان، منده سۇسۇزام قـارداش

راوی بئلـه نقــل ائیلیــر بـــۇ غملـــی قـضــایــانــی

نصف-ی-شب-ی-عاشورا، من گؤردۆم اوْ سلطانـی

بیــربیــر دوْلانێــب گلــدی اخیــام-ی-شـهـیــدانــی

فکــری بــۇایـــدی شـاهیــن، تعقیـب ائـده سقّانـی

آهسته اوْ شاهنشـاه گلــدی در-ی-دربــاره

پرده دالێنـا گئچـدی بیـر بـاخــدێ علمــداره

گؤردیکی گلیـب سقّا شمشیریلـه گوفتـاره

عبّاس دگیل واقـف، باخسێن اوْ شهنشـاهــه

شمشیره خیطاب ائیله‌ر آند اوْلسۇن اوْ اللهــه

سنله‌ن ائله اوْد وۇررام بۇ لئشگر-ی-گُمراهــه

اللهـه روادیــر بـۇ، عطشـان قالا شئش ماهـه

سۇ یوْللارێ باغلانسێن صحرایه فرات آخسێـن

اصغر دوْداغێن امسین، سقّادا یانێب باخسێـن

عبّاس گـره‌ک اوْنـدا، صحـرالـره قـان یـاخسێـن

شاه-ی-شُهـدا ناگـه، خئیمـه قاپێسێـن وۇردۇ

عبّاس گؤرۆب شاهـی، تعظیـم ائله‌ییـب دۇردۇ

اسرار-ی-شهاده‌تده‌ن بیر شمّه‌سین آندێـردێ

آلدێ اوْ سپهدارین شمشیرینـی سێنـدێــردێ

پئیغـام-ی-شهـاده‌تـده‌ن سقّـا ائلـه مسـت اوْلــدۇ

گـویا کـی اوْ شهــبـازیـن شهپـرلـری بسـت اوْلـدۇ

باش گئچدی جیدا اۆسته قوْللارێ شیکست اوْلدۇ

ای کاش همـان شمشیـر سینمئیـدی اوْ اثنـاده

کیمـده وارێـدێ جـرئــت، سالــم قــالا هئیجـاده

اصـلا" قلـم اوْلمـازدێ بیـر جـُفـت قـوْلـۇ دعـواده

قوْلسۇز یۆزۆ اۆستۆنده، دۆشمه‌زدی اوْ صحـراده

اوْن یئـددی نفـر قاتـل دۇتمـازدێ گیـریبـانیـن

کیمده وارێدێ قدرت باشێـن کسـه سقّانیـن

حتّیٰ بئلین اگمه‌زدی شاهنشه‌-ی-بطحانین

شـاه-ی-شُهـدا گلــدی عبّاسـه ائـده امــداد

گؤردۆ آلێب اطرافین رحـم ائیله‌مییه‌ن جـلـلاد

شمشیری غلافینده‌ن چکدی ائیلـه‌دی فریاد

اؤلدۆردۆز آتام اوْغلۇن، یێخدۇز ائویمـی ای‌داد

عبّاسیمـی اؤلـدۆردۆز عـالم‌لـره اوْد وۇررام

هرچند بئلیم سێنـدێ قاتل‌لـرینـی قێـررام

اوْندان سوْرا عبّاسی آسوده دانێشـدێررام

قوْشار: نخستین اردبیلی

عرض نیاز ائیله

حذر قیل آه اودوندان، جؤورونو عشّاقه آز ائیله

خس و خاشاکی یاخما، شعله سین دن احتراز ائیله

صنملر سجده سیدیر بیزده طاعت، تانری چون، زاهید

کیمی گؤرسن سن اؤز دینین ده تکلیف نماز ائیله

حقیقت خطّینی یازماق دیلرسن لوح ذاتینده؟

خطین گلرخلرین منظور توت، مشق مجاز ائیله

صنم لر سنگ دللردیر، ائشیتمزلر سؤزو زاهید

یئتر بیهوده من تک اونلارا عرض نیاز ائیله

سنین نازین گؤرنده، عقل قالماز حسبتاٌ لله

آمان وئر عاشق دیداره، بیر دم ترک ناز ائیله

یولوندا انتظار مقدمینله خاک اولان چوخدور

خرام ائت بیر قدم، من خاکساری سرفراز ائیله

فضولی! جانه تاپشیردین خیالین، ایندی رسواسان

سنه کیم دئیرکی هر نامحرمه، افشای راز ائیله

فضولی

هر کیمده عشق اولا ائده جک جیلوه حسن دوست

خلق ایچره وصل مجلسی نین گرچه آدی وار

اما فراق عالمی نین اؤزگه دادی وار

هر کیم اگر سؤال ائده بو سؤز فسانه دور

وئررم جواب اگر سؤزومه اعتمادی وار

روز وصال یاردا وار بیم هجر، لیک

چون صبحِ وصل، آیریلیغین بامدادی وار

چون هجره یار طالب اولور، وصله اهل عشق

واضحدی یار سئودیگی نین آیری دادی وار

هر کیمده عشق اولا ائده جک جیلوه حسن دوست

عشقین همیشه حوسنله بیر اتحادی وار

پیوسته بار غم چکرم چکمرم نفس

بیر عمردور بو کش مکشین امتدادی وار

من درد عشقی گیزلده بیلمم بو شهرده

سئیلِ سرشک چشم تریم تک منادی وار

مندن یوزین دولاندورو گر ایستیم باخام

اؤز کؤلگه مین ده یوخسا من ایلن عنادی وار

آنلار بیاز حوسن رخ یارده نه وار

هر کیمسه درس عشقده آز– چوخ سوادی وار

مجنون کیمی گرک دوشه صحرایه رسمدور

هر عاشقین کی دلبری لیلی نژادی وار

معشوقه جانون ایسته سه وئر، معتبردی چوخ

صراف نقد عشقی اله داد و ستادی وار

صراف

بو بلالی روزگارین من ایله وفاسی یوخدور

فلکین غم و بلاسی مگر انتهاسی یوخدور؟

بیر اوتانماز، عار بیلمز، نه دئییم حیاسی یوخدور

بو سپهر دون و ناساز، ستمین ائدیبدیر آغاز

ائلمز حیا، اوتانماز، بیرینه وفاسی یوخدور

ائلیوب منی حواله گنه محنت و ملاله

نئیلیوم ؟ بو هرزه بختین منه بیر حماسی یوخدور

ستم و غمی توکنمز، اؤلورمده رحمه گلمز

بو زمانه نین منیم تک غمه مبتلاسی یوخدور

دوتوب اود گنه آلیشما، بئله چوخدا پیس دانیشما

بو سبب: سنینله آخر فلکین آراسی یوخدور

بو سوزی دانیشماز عاقل، اولا گر بلایه قابل

سؤله هانسی شخص کامل الم و بلاسی یوخدور

منی ده بیر اؤزگه لیلی ائله دی بو چؤلده رسوا

بو بلالی روزگارین من ایله وفاسی یوخدور

یوخ ائدن بیری نصیحت، ائله سین اونا مذمت

مگر ای منیم عزیزیم بو گونون صاباسی یوخدور؟

عجب آنلاماز ایمیش سن، سبیلین آغاردی بیلمه ن

نه جهت بو شوخ و شنگین سنه اعتناسی یوخدور

بو ظریف و شوخ و شیدا، ائله دی خیال گویا

آتیلیبدی باشدا بورکی اؤزونون لباسی یوخدور

دونو قالماییبدی بئلدن، شالی بئش قاریش غزیلدن

آیاقیندا کفش صاغری الینین حناسی یوخدور

بونو بیل بو قدر پولسوز، پلو و پالاس و جولسوز

یئرین اولسا باغ جنت گنه ده جلاسی یوخدور

بئلینی کسیبدی قاتما، دور آیاقه بوردا یاتما

ائله فیکر عؤمر کئچدی گیوون قفاسی یوخدور

ایشین اولدو ناله و آه، گذران دئییل بو بالله

داخی ایستمه بو عمری گئدیب اول صفاسی یوخدور

ایشیمیز عجب شولوغدور، بیری اهل درد یوخدور

بابا مدرسه گوروبسوز کی اونون خلاسی یوخدور؟

به خصوص اهل قزوین، کسه حق یئر اوسته نسلین

همه نابکار و بی دین بیری نین آتاسی یوخدور

هانی ایندی ملا جعفر؟ اونا خصم اولا پیمبر

ائلیوب یقین جزاده، بو عمل جزاسی یوخدور

گله لعنت خدایه، یئته دردی منتهایه

دوشه قیرخ ایکی بلایه، ائشیدم دواسی یوخدور

قوی ایته(ایتسین) سؤزون دانیشما، من اؤلوم گل اوستون آچما

گؤرورن کی سد(سید) نقیبین بو سؤزه رضاسی یوخدور

سن اؤزیوی ائتمه بی عار، سؤزی چوخ اوزاتما قورتار

ائله مه کلامی تکرار، نه چون؟ اقتضاسی یوخدور

بو کدورت و ملاله آلیب ایچ نئچه پیاله

عبث عمری وئرمه باده، بو جهان بقاسی یوخدور

سؤله ساقیا او مهرو، سالا مجلسه هیاهو

هانی مطرب غزل گو؟ نیی نین صداسی یوخدور

تلف اولدو عمر هی هی، دور اولان اوشاقلارا دئی

هانی دنبک و دف و نی؟ نیه بس نواسی یوخدور؟

اولا گوش نه فلک کر، قالا مات چرخ چنبر

دئمه سین کسی "مغنی" سسی نین غناسی یوخدور

مغنی

شعله ی شمعه اؤزون رسمدی پروانه ویرار

او سر زولفووه مشّاطه، پری شانه ویرار

چوخ ستمگردی پریشانی پریشانه ویرار

گؤرورم قتلیمه آماده دی جلاد گؤزون

تُرک بد مست تک، ال خنجر برّانه ویرار

حلقه زولف گره گیری ده باغلاندی کؤنول

اؤز اؤزون گؤر نئجه زنجیره بو دیوانه ویرار

لوح رخساریوی دوتموش او خطا کار خطون

قویما بیگانه الین سیب زنخدانه ویرار

آلمیسان یانوه گؤردوم گئجه رؤیادا منی

اؤزوم اؤز بختیمی بوللم، بو یوخی یانه ویرار!

لبلرون فکری منه قوت دل اولسا نه عجب

طعنه یاقوت لبون لعل بدخشانه ویرار

شیخ صنعان کیمی هرکیمسه سنی گؤردی دئدی:

عاقبت رخنه بو ترسا بچه ایمانه ویرار

ناوک غمزون ایچر قانیمی ای قاشی کمان

چشم مستون کیمی مخموردو، پیمانه ویرار

یانارام آتش هجرانووه باک ائیلمرم

شعله ی شمعه اؤزون رسمدی پروانه ویرار

زاهدون کفرینه عشقیم وئری فتوای صریح

کافر عشقه باخون، طعنه مسلمانه ویرار!

وار امیدیم سالا صراف اله بیر سرمایه

سکه عشقی ز بس نقد دل و جانه ویرار

صراف

وجودیم سر به سر تیترر

صبادان گول اوزونده سونبول زولفون اسَر تیترر

منیم صبریم تئلین خط باشی تک، ظالم کسر تیترر

گؤرنده پنجه مژگانیوی لرزان اولور کؤنلوم

بئله کیم چنگل شهبازا بیر تیهو دوشر تیترر

نئجه خنجر دمینده مرغ بسمل اضطراب ائیلر

منیم کؤنلوم قوشی سندن اؤتور اوندان بتر تیترر

نگارا محفل وصل ایچره تمکین ایستَسن مندن

مگر سن بولمیسن معشوقونا عاشق یئتر تیترر؟

سنی گؤرجک نولور توپراغا دوشسم، بی قرار اولسام

یئتنده شمع ایاغینا، سالار پروانه پر تیترر

اوجالسا آه سردیم، سیندیرار لعل لبین پوسته

اسنده رسمدور باد سحر گولبرگ تر تیترر

تنیم اینجلدی مو تک بیر سر مویونده بند اولدو

توکون ترپنسه ای جانا وجودیم سر به سر تیترر

گرک من تیتره یم، صراف تک تبدار عشق اولدوم

نئچون منبرده واعظ متصل سرسم دیر تیترر!

صراف

رقص اموات

سوت ترن به گوش رسد نیمه های شب

آهسته از کرانه ی دریای بیکران

باد خنک ز مزرعه ها آورد به گوش

در های و هوی بیشه، سرود دروگران

و اندر نسیم نیمه شبان در خرابه ها

در نقش کاهنان شب اوراد ساحران

بر جاده ها فکنده چو غولان ره نشین

مهتاب، سایه های چناران و عرعران

باد آورد ز ساحل دریا، خفیف و محو

آواز موج ها و شبانان و عابران

جنگل در آشیانه ی شب، خفته بی صدا

با وهم شب، ترانه ی غوکان دوردست

گیرد درین سکوت غم آلوده، توأمی

چون رشته ی طناب سپیدی است راه ده

در نور مه، کنار چمن های شبنمی

چشمک زنان ز پشت درختان، ستاره ها

چون چشم دیوهای هراسان ز آدمی

آید صدای دور نیی، گرم و سوزناک

همراه باد نیمه شبی، با ملایمی

خیزد فروغ قرمزی از آتش شبان

در سایه های کوه، به محوی و مبهمی

در هم دود چو دود شب تیره، سایه ها

از دورها، صدای سگان خرابه گرد

بر هم زند سکوت بیابان سهمناک

پیچد در‌ آن خموشی شب، اضطراب و وهم

بر هم خورد ز باد خنک، شاخه های تاک

سو سو کند چراغی از آن دور، روی کوه

آید صدای دمبدم جغدی از مغاک

در آب برکه، تند شود قطعه قطعه ماه

وان قطعه های شسته به هم یابد اصطکاک

بر روی برکه، سایه ی نرم درخت ها

گسترده پرده های سیه رنگ و چاک چاک

گاهی در آب گل شده، برگی کند شنا

آهسته ایستادم و کردم نظر ز دور

بر جاده ی کبود که در بیشه می خیزد

وانگه به دور خویش نگه کردم از هراس

شب بود و ماه و باد خفیفی که می وزید

گویی فروغ ماه چو از بیشه می گذشت

می کرد بر شمار پریزادگان مزید

در پیش دیده، منظره ی دخمه های مرگ

دل را ز قصه های پر از غصه ام گزید

غم بود و نور آبی مهتاب نیمه شب

وان بقعه ها که در دل ظلمت مکان گزید

وان مرغ شب که سر زد ازو ناله ی فنا

اینجا سکوت و خاطره ها خفته بود و باد

در دود شب توهم و رؤیا دمیده بود

کم کم ذهن ز خنده تهی کرده بود ماه

غمگین، در آسمان کبود آرمیده بود

اندام بیشه در شمد نرم ماهتاب

چون زخمیان پیر، به بستر لمیده بود

در پای چشمه ای که مه آید در آن به رقص

از خستگی، چنار نحیفی خمیده بود

من بودم و سکوت شب و سیل خاطرات

گویی ز دل نشاط حیاتم رمیده بود

چون مردگان بیخبر از عالم بقا

ناگه صدای همهمه ی باد نیمه شب

پیچید در خموشی خلوتگه خدای

گفتی به یک نهیب سواران خشمگین

کندند مرکبان خود از ضربه ها ز جای

یا در فروغ ماه پریزادگان مست

در خلوت و سکوت، همه دف زدند و نای

یا رهزنان بیشه نشین، های و هو کنان

مهمیز ها زدند بر اسبان بادپای

یا راهبان پیر چو گرم دعا شدند

آوازشان به گریه در آمیخت های های

ناگه درین خیال، شدم خیره بر قفا

از آخرین مزار، صدایی خفیف و خشک

آمد به گوش و معجزه ای قبر را گشاد

اندام خالی شبحی، لاغر و مخوف

تا نیمه شد عیان و در آن دخمه ایستاد

پیراهنش سپید چو مهتاب نیمه شب

در تیرگی به موج زدن در مسیر باد

در نور ماه، سایه ی او، پیش پای او

طرح ز هم گسیخته ای بر زمین نهاد

در استخوان دست چپش، دسته ی تبر

در استخوان دست دگر، از نی اش مداد

گفتی سرود مرگ در آن نی گرفته جای

یک لحظه ایستاد و سپس بازوان گشود

زد با تبر به روی لحد چند ضربتی

وانگه تبر نهاد و دگر باره ایستاد

نی را به لب گذاشت همان دم به سرعتی

لختی در آن دمید و سپس از دهان گرفت

در دشت بیکرانه برانگیخت وحشتی

از هر لحد که چون در نقبی گشوده شد

برخاست مرده ای و به پا شد قیامتی

آن نی نواز، نغمه ی شوق آوری نواخت

وندر پی اش به رقص درآمد جماعتی

رقصی که خیره کرد مرا چشم اعتنا

گفتی درآمدند سپیدارهای پیر

وز جنب و جوش باد خفیفی به ناله اند

یا جست و خیز پر هیجان فرشته هاست

کز یک نژاد واحد و از یک سلاله اند

یا رقص بومیان برهمن بود که شب

در رهگذار باد، پریشان کلاله اند

یا بزم مخفیانه ی پیران کاهن است

کانجا به پیچ و تاب ز دور پیاله اند

یا رقص صوفیانه ی اشباح و سایه هاست

آن دم که در طلسم تماشای هاله اند

یا شور محشری است درین تیرگی به پا

من بی خبر ز خویشتن و بی خبر ز صبح

بر رقص مرده بود همانگونه ام نگاه

غافل که کوکب سحری چون نگین اشک

زد حلقه در سپیدی چشم شب سیاه

کم کم ترانه رفت به پایان و آن شبح

نی را ز لب گرفت و دمی خیره شد به راه

وانگه تبر به دست، همان ضربه ها نواخت

شد رقص شب تمام و هیاهوی آن تباه

انبوه مردگان همه خفتند در مزار

بر رویشان فتاد لحدها و نور ماه

شب ماند و آن سیاهی کمرنگ و آن فضا

یک لحظه ماند آن شبح نی نواز و باز

او نیز در مزار خود آهسته جا گرفت

سنگ لحد به سینه اش افتاد بی درنگ

زان پس سکوت محض، فضا را فرا گرفت

گویی نه مرده بود، نه غوغای مرده ها

شب بود و وهم باطل شب در تو پا گرفت

مهتاب محو و بی رمق صبح، ناگزیر

رخت از زمین کشید و گریز از فضا گرفت

وان اختری که چشم به راه سپیده بود

کم کم نظر ز منظره ی خاک وا گرفت

دیگر مرا نماند گواهی به مدعا

در این میان، سیاهی تاریک رهروی

با سوسوی چراغی از آن دور دیده شد

چون گردباد کوچکی از راه در رسید

کم کم صدای پای خفیفش شنیده شد

پیری خمیده بود و چراغی به دست داشت

نور چراغ، چیره به نور سپیده شد

آمد کنار قبری زانو زد و نشست

آهی کشید و پرده ی صبرش دریده شد

آغاز گریه کرد و چنان شد که از نخست

گویی برای آه و فغان آفریده شد

من خیره ماندم از اثر این دو ماجرا

ده، همچو خفته ای که ز خواب سحر پرد

چشمی گشود و خورد به ‌آهستگی تکان

شب مرده بود و نور سپید ستاره ها

هی رفته رفته کم شد و روشن شد آسمان

از قلب ده، صدای بلند اذان صبح

پیچید در سکوت افق با طنین آن

گنجشک ها ترانه سرودند با نسیم

در شاخ و برگ کهنه چناران سخت جان

آمیخت بانگ زنجره ها و کلاغ ها

از دور، با صدای خروسان صبح خوان

آورد باد مست سحر، بوی آشنا

نور لطیف صبح گهان سایه زد به کوه

دنبال آن غبار کمی در فضا دمید

پیر از کنار گور به پا خاست با چراغ

باد سحر چراغ ورا کشت و ‌آرمید

داد آسمان ز پنجره ی قرمز افق

شادی کنان ز جنبش خورشید خود امید

گلرنگ شد فروغ مه آلود بامداد

نور پریده رنگ سحر از فضا رمید

پیر شکسته پشت روان شد به سوی ده

بر روی چوبدستی باریک خود خمید

در گرد جاده، سایه اش افتاد با عصا

شاعر: نادر نادرپور

شب در کشتزاران

چراغ خرمنی از دور پیداست

شب مهتاب، در آن سوی جاده

صدای پر طنین سم اسبی

شود هر لحظه در صحرا زیاده

درختانند با بادی به نجوا

سر از مستی به گوش هم نهاده

کنار جاده ها مسکن گزیده

سیاهیشان چو دزدان پیاده

غریو دوردست آبشاری

چو بانگ مست خیزد بی اراده

سگان نر برآرند از جگر بانگ

به پاسخگویی سگ های ماده

نمای قریه در تاریکی شب

چو کندوییست بر پهلو فتاده

به طاق کلبه هایش پرتو ماه

تو گویی طاقه ی دیبا گشاده

به چشم آید رخ دهقان پیری

که زیر نور فانوس ایستاده

نمایان کرده نور صورتی رنگ

خطوطی را در آن سیمای ساده

خطوطی را که جای پای غم هاست

غم شبها و اشک صبحدم هاست

چو برخیزند مرغان بیابان

ز روی سیم ها در رهگذرها

درخشد سیم ها در نور مهتاب

چنان برق مجسم در نظرها

صدای محو آوازی از آن دور

نهد تا لحظه ای از خود اثرها

طنین افکن شود در شام خاموش

ز سیاحی غریب آرد خبرها

دمد پاتی کنان دهقان فرتوت

غباری تیره در کوه و کمرها

غباری چون بخار گرم آهک

و یا دودی که خیزد از شررها

جدا سازد نسیمی گندم از کاه

براند کاه و بردارد ثمرها

نهد در یک طرف تلی ز گندم

دهد رجحانش از زردی به زرها

برآید چون غبار از ریزش کاه

صدایی نرمتر از بانگ پرها

برد بادی در آن خاموشی شب

ز خرمن ها، سرود برزگرها

بهم ریزد سکوت شب سرانجام

ز آهنگی نشاط انگیز و آرام

صفیر داس دهقانان شبخیز

هیاهو می کند در کشتزاران

ز رقص خوشه موج افتد به خرمن

چنان کز بادها در چشمه ساران

به گندم زارها تابیده مهتاب

چو بارانی که بارد در بهاران

سرود چند دهقان دروگر

درآمیزد به بانگ جویباران

طنین مبهم زنگ شترها

به گوش آید هماهنگ قطاران

سواد قلعه ای ویران غمگین

به دل جا داده راز روزگاران

ز هم پاشیده چون دودی غم آلود

سیاهی های موهوم چناران

رسد عطر خیال انگیز صحرا

به کنه خاطرات رهگذاران

مکان گیرد در آن گنجینه ی راز

چو در گنج نهان، انبوه ماران

به گوش آید هنوز از خرمنی دور

صدای گفتگوی آبیاران

زند چشمک دو اختر بر سر کوه

در اعماق سیاهی های انبوه

شاعر: نادر نادرپور